Search

Sunday, August 14, 2016

This time I am completely enraptured in love

Rumi ode 1373




این بار من یک بارگی در عاشقی پیچیدهام
این بار من یک بارگی از عافیت ببریدهام
دل را ز خود برکندهام با چیز دیگر زندهام
عقل و دل و اندیشه را از بیخ و بن سوزیدهام
ای مردمان ای مردمان از من نیاید مردمی
دیوانه هم نندیشد آن کاندر دل اندیشیدهام
دیوانه کوکب ریخته از شور من بگریخته
من با اجل آمیخته در نیستی پریدهام
امروز عقل من ز من یک بارگی بیزار شد
خواهد که ترساند مرا پنداشت من نادیدهام
من خود کجا ترسم از او شکلی بکردم بهر او
من گیج کی باشم ولی قاصد چنین گیجیدهام
از کاسهٔ استارگان وز خون گردون فارغم
بهر گدارویان بسی من کاسهها لیسیدهام
من از برای مصلحت در حبس دنیا ماندهام
حبس از کجا من از کجا مال که را دزدیدهام
در حبس تن غرقم به خون وز اشک چشم هر حرون
دامان خون آلود را در خاک می مالیدهام
مانند طفلی در شکم من پرورش دارم ز خون
یک بار زاید آدمی من بارها زاییدهام
چندانک خواهی درنگر در من که نشناسی مرا
زیرا از آن کم دیدهای من صدصفت گردیدهام
در دیده من اندرآ وز چشم من بنگر مرا
زیرا برون از دیدهها منزلگهی بگزیدهام
تو مست مست سرخوشی من مست بیسر سرخوشم
تو عاشق خندان لبی من بیدهان خندیدهام
من طرفه مرغم کز چمن با اشتهای خویشتن
بیدام و بیگیرندهای اندر قفس خیزیدهام
زیرا قفس با دوستان خوشتر ز باغ و بوستان
بهر رضای یوسفان در چاه آرامیدهام
در زخم او زاری مکن دعوی بیماری مکن
صد جان شیرین دادهام تا این بلا بخریدهام
چون کرم پیله در بلا در اطلس و خز می روی
بشنو ز کرم پیله هم کاندر قبا پوسیدهام
پوسیدهای در گور تن رو پیش اسرافیل من
کز بهر من در صور دم کز گور تن ریزیدهام
نی نی چو باز ممتحن بردوز چشم از خویشتن
مانند طاووسی نکو من دیبهها پوشیدهام
پیش طبیبش سر بنه یعنی مرا تریاق ده
زیرا در این دام نزه من زهرها نوشیدهام
تو پیش حلوایی جان شیرین و شیرین جان شوی
زیرا من از حلوای جان چون نیشکر بالیدهام
عین تو را حلوا کند به زانک صد حلوا دهد
من لذت حلوای جان جز از لبش نشنیدهام
خاموش کن کاندر سخن حلوا بیفتد از دهن
بی گفت مردم بو برد زان سان که من بوییدهام
هر غورهای نالان شده کای شمس تبریزی بیا
کز خامی و بیلذتی در خویشتن چغزیدهام

Saturday, August 13, 2016

If only you would look at me you would heal me

Hatef Esfahani ode 

چه شود به چهرهٔ زرد من نظری برای خدا کنی

که اگر کنی همه درد من به یکی نظاره دوا کنی

تو شهی و کشور جان تو را تو مهی و جان جهان تو را

ز ره کرم چه زیان تو را که نظر به حال گدا کنی

ز تو گر تفقدو گر ستم، بود آن عنایت و این کرم

همه از تو خوش بود ای صنم، چه جفا کنی چه وفا کنی

همه جا کشی می لاله گون ز ایاغ مدعیان دون

شکنی پیالهٔ ما که خون به دل شکستهٔ ما کنی

تو کمان کشیده و در کمین، که زنی به تیرم و من غمین

همهٔ غمم بود از همین، که خدا نکرده خطا کنی

تو که هاتف از برش این زمان، روی از ملامت بیکران

قدمی نرفته ز کوی وی، نظر از چه سوی قفا کنی


Everywhere I look I see only you

Poem 162 from Baba Taher

به صحرا بنگرم صحرا ته وینم

I look at the desert , and I see only You

به دریا بنگرم دریا ته وینم

I look at the sea, and I see only You

بهر جا بنگرم کوه و در و دشت

Everywhere I look : the mountain , the field 

نشان روی زیبای ته وینم

I see signs of your beautiful Face

Friday, August 5, 2016

The Cry of the Flute

Such is the depth of the Masnavi, the Spiritual Couplets of Rumi that every year I attempt to translate the first 18 verses again.

Here is my attempt this year





Do you hear how woefully this flute complains?
For its telling us tales of separation.

Shall I tell you about the pain of longing ? 
Give me a heart tormented by separation.

Whoever finds themselves left far from their source
Will seek again the days of sweet union.

I joined and sang with many communities
I partnered truly with the joyous and sad

Each befriended me for what they held dear
But they did not seek to learn my inner secrets.

My secret is not too far from my cry
But they don’t have that Light, the ear, the eye

They’re not hidden from each other: body and being
They haven’t quite mastered that inner seeing

This breath in the flute- it’s not wind, its fire!
Those who don’t have this fire should go expire!

The fire of love that was flung into the flute
The boiling of love fell in the wine vat

The flute is the friend of those cut from a friend
Those veils it had would cut our veils asunder

No poison no antidote as good as the flute
no closer friend or enthusiast as the flute

The flute tells us tales of a path marked in blood
Recounts to us the stories of looney love

The confidant of mind is the state of No-mind
The tongue’s best customer is still the ear!

In our sorrow, we feel time go fleeting by
Each day accompanied with burning longing

If the days race by, tell them, begone, no worry!
Stay with us, You to whom none compare in purity

You can quench most thirsts - except that of the fish
For those with no food yet, the day will drag on

The raw won’t appreciate the state of the cooked
Then it’s far better to stop speaking – farewell!