Yours is the reviving breath of Christ

عاشقان را جست و جو از خویش نیست

Lovers cannot control 

their urge for the search
در جهان جوینده جز او بیش نیست 

But there is no one in the world

Beyond Him who is searching 

این جهان و آن جهان یک گوهر است 
This world and the other 

both come from one essence

در حقیقت کفر و دین و کیش نیست 

Reality is beyond blasphemy, 

Beyond religion and beyond clan
ای دمت عیسی دم از دوری مزن 

Yours is the reviving breath of Christ

Don't even breathe of leaving me
من غلام آن که دوراندیش نیست 

I serve the One 

who is Spontaneous
گر بگویی پس روم نی پس مرو 

I'll go back if you want me too 

But you don't go back 
ور بگویی پیش نی ره پیش نیست 

And if you say go forth 

I will tell you there is no path ahead
دست بگشا دامن خود را بگیر 

Open your arms and 

take care of yourself
مرهم این ریش جز این ریش نیست 

The cure for this pain 

Lies in the pain itself 
جزو درویشند جمله نیک و بد 

All good and bad ones 

Consider themselves to be dervishes
هر کی نبود او چنین درویش نیست 

Whoever is not so

Is not a true dervish 
هر که از جا رفت جای او دل ست 

Whoever has left their place

Will find a place in the heart

همچو دل اندر جهان جاییش نیست

There is no place in this world

That compares to the heart 

The drunken moonlight music band

Dec 17 is the night Rumi passed away about 800 years ago and left the world drunk with his worldview. We honor him with a translation of a profoundly spiritual ghazal from his Book of Shams.

Here is a orchestral performance of this ghazal : https://www.youtube.com/watch?v=bDKBW2ihjrE
from minutes 1:44 to 8:00

 

دوش در مهتاب دیدم مجلسی از دور مست

Last night, under the moonlight, I spotted a band, in the distance, all drunk  

طفل مست و پیر مست و مطرب تنبور مست

[I saw infants drunk, the old drunk the lute player all drunk
ماه داده آسمانرا جرعه ای زان جام می

 The moon had given the sky a cup from that vat of wine

ماه مست و مهر مست و سایه مست و نور مست

 The moon was drunk, the sun drunk, shadows and light, all drunk
بوی زان می چون رسیده بر دماغ بوستان

When the fragrance of that wine reached the garden'

سبزه مست و آب مست و شاخ مست انگور مست

 the grass went drunk, the stream went drunk, the branches, vines and grapes, all drunk
خورده رضوان ساغری از دست ساقی الست

 Heaven drank a cup given by the Winegiver of the Covenant

عرش مست و فرش مست و خلد مست و حور مست

 so the heavens were drunk, the earth drunk, limbo and all the beings in them, all drunk 

زان طرف بزم شهانه از شراب نیم جوش

 music came from a king's feast, serving half warmed wine making

تاج مست و تخت مست و قیصر و فغفور مست

 the crown drunk, the throne drunk, Caesar and Chinese Emperors, all drunk

صوفیان جمعی نشسته در مقام بی خودی

 a group of Sufis sat deep in the state of Transcendence

خرقه مست و جُبّه مست و شبلی و منصور، مست

their outer coats drunk, their shirts, their belongings, all drunk,

آن طرف جمعِ ملائک، گشته ساقی جبرئیل

 on another side the Angels gathered, Gabriel was the Winegiver

عرش مست و سدره مست و حشر مست و صور مست

 the heavens drunk, the tree in seventh heaven,  judgment day and the herald , all drunk

شمس تبریزی شده از جرعه ای مست و خراب

 Shams [my Master] was affected by one such cup

لاجرم مست است و از گفتار خود معذور مست

So he must be drunk; as a rule drunks can't be held responsible for secrets they divulge!

Thanksgiving feels even better than receiving

سگ زمستان جمع گردد استخوانش
زخم سرما خرد گرداند چنانش 

 The winter's cold pressed hard upon the dog
The cold's wound hurt his skin bad

کو بگوید کین قدر تن که منم
خانه ای از سنگ باید کردنم 

So much that he thought to himself
I'll build myself a house of stone

چونک تابستان بیاید من بچنگ
بهر سرما خانه ای سازم ز سنگ 

As soon as summer comes within my grasp
I'll avoid the cold with a house of stone

چونک تابستان بیاید از گشاد
استخوانها پهن گردد پوست شاد 

But when summer came, it expanded
his bones and his skin was relaxed

گوید او چون زفت بیند خویش را
در کدامین خانه گنجم ای کیا 

I won't really fit in a stone house
he thought as he felt himself strong and healthy

زفت گردد پا کشد در سایه ای
کاهلی سیری غری خودرایه ای 

He chose to pull himself into the
shade and rest enjoying his healthy strong body

گویدش دل خانه ای ساز ای عمو
گوید او در خانه کی گنجم بگو 

His heart said go build a house brother
But he replied to himself, I won't really fit

استخوان حرص تو در وقت درد
درهم آید خرد گردد در نورد 

In times of pain, your bones of greed
will also grind and hurt when you move

گویی از توبه بسازم خانه ای
در زمستان باشدم استانه ای 

And you promise yourself you'll build a house
if only the cold harsh winter would pass

چون بشد درد و شدت آن حرص زفت
همچو سگ سودای خانه از تو رفت 

But when you feel better and strong, like the dog
your strong desire to build the house will weaken

شکر نعمت خوشتر از نعمت بود
شکرباره کی سوی نعمت رود 

Giving thanks for blessings is sweeter yet that the blessing itself;
a thanker will not gravitate towards the blessings

شکر جان نعمت و نعمت چو پوست
ز آنک شکر آرد ترا تا کوی دوست 

Thanks is the soul of the blessings and the blessing is the skin
For giving thanks will bring you close to the Friend's house

نعمت آرد غفلت و شکر انتباه
صید نعمت کن بدام شکر شاه 

Blessings may bring complacence

Thanksgiving wakes you up!

Catch blessings using the snare

Of thanking the King

نعمت شکرت کند پرچشم و میر
تا کنی صد نعمت ایثار فقیر 

Thanksgiving brings blessings

Fullness and abundance

So you can bless the less 

fortunate a hundred times 

سیر نوشی از طعام و نقل حق
تا رود از تو شکم خواری و دق 

If you feed on the sweets and food of Truth

You will be cured of gluttony and guile

The Sign of Love

Rumi, Spiritual Couplets Book 1

Translated by Ali Arsanjani, in Rumi’s Guide for Lovers and Spiritual Seekers,

The sign of love can be seen in sheer helplessness of heart

Love is a sickness to which no other malady compares

You can tell that the lover’s sickness is of a different kind

Do you want to find God’s secrets? Love is your compass.

Some loves are mild, Some starts fickle, some start wild

They may settle right here, somewhere near

Some loves travel miles to unlikely places far from here

But in the end all loves guide you to the Ultimate Love.

When I seek, however much, to use words to describe it

I end up embarrassed for even trying,

when I in speechless awe, encounter love

“Explain away!”, you say? Explanations are helpful

But all they do is mystify, never do they clarify

That’s why I’ll settle only for the clearest of all: Speechless Love

Trying too fast, in effort to write, my pen ended up in midflight

encountering love and at first sight, it  burst apart

Struggling hard to elaborate on this, my intellect sunk

deeper yet in the quicksand  of thoughts

for the story of love can only be told by Love.

Thanks be to the Nonbeing that stole our being

سپاس آن عدمی را که هست ما بربود 
ز عشق آن عدم آمد جهان جان به وجود 
به هر کجا عدم آید وجود کم گردد 
زهی عدم که چو آمد از او وجود فزود 
به سال ها بربودم من از عدم هستی 
عدم به یک نظر آن جمله را ز من بربود 
رهد ز خویش و ز پیش و ز جان مرگ اندیش 
رهد ز خوف و رجا و رهد ز باد و ز بود 
که وجود چو کاهست پیش باد عدم 
کدام کوه که او را عدم چو که نربود 
وجود چیست و عدم چیست کاه و که چه بود 
شه ای عبارت از در برون ز بام فرود 

Come dance

آمد بهار جان ها ای شاخ تر به رقص آ 

The spring of lives has arrived 

Oh newly sprouted branch 

Come dance
چون یوسف اندرآمد مصر و شکر به رقص آ 

When Joseph returns to Egypt and all is sweet again 

Come dance
ای شاه عشق پرور مانند شیر مادر 

You, the love nurturing king

Are like mother's milk
ای شیرجوش دررو جان پدر به رقص آ 

Escape the milk boiler my dear

And come dance!
چوگان زلف دیدی چون گوی دررسیدی 

You roll in like a ball 

And seeing the locks of hair playing polo
از پا و سر بریدی بی پا و سر به رقص آ 

You cut yourself free of those locks and the feet that bind you

Without care for head or feet

Come dance !
تیغی به دست خونی آمد مرا که چونی 

گفتم بیا که خیر است گفتا نه شر به رقص آ 
از عشق تاجداران در چرخ او چو باران 
آن جا قبا چه باشد ای خوش کمر به رقص آ 
ای مست هست گشته بر تو فنا نبشته 
رقعه فنا رسیده بهر سفر به رقص آ 
در دست جام باده آمد بتم پیاده 
گر نیستی تو ماده زان شاه نر به رقص آ 
پایان جنگ آمد آواز چنگ آمد 
یوسف ز چاه آمد ای بی هنر به رقص آ 
تا چند وعده باشد وین سر به سجده باشد 
هجرم ببرده باشد دنگ و اثر به رقص آ 
کی باشد آن زمانی گوید مرا فلانی 
کای بی خبر فنا شو ای باخبر به رقص آ 
طاووس ما درآید وان رنگ ها برآید 
با مرغ جان سراید بی بال و پر به رقص آ 
کور و کران عالم دید از مسیح مرهم 
گفته مسیح مریم کای کور و کر به رقص آ 
مخدوم شمس دین است تبریز رشک چین است 
اندر بهار حسنش شاخ و شجر به رقص آ 

مولوی - دیوان شمس - غزلیات - غزل شماره ۱۸۹ - آمد بهار جان ها ای شاخ تر به رقص آ...


Sent from my iPhone

Where was the light of your face yesterday

شمع جهان دوش نبد نور تو در حلقه ما 

You who are the candle that illuminates the entire world :

Yesterday your light was not shining in our midst 
راست بگو شمع رخت دوش کجا بود کجا 

Tell me where was the light of your face yesterday - where was it? Where?
سوی دل ما بنگر کز هوس دیدن تو 
دولت آن جا که در او حسن تو بگشاد قبا 
دوش به هر جا که بدی دانم کامروز ز غم 
گشته بود همچو دلم مسجد لا حول و لا 
دوش همی گشتم من تا به سحر ناله کنان 
بدرک بالصبح بدا هیج نومی و نفی 
سایه نوری تو و ما جمله جهان سایه تو 
نور کی دیدست که او باشد از سایه جدا 
گاه بود پهلوی او گاه شود محو در او 
پهلوی او هست خدا محو در او هست لقا 
سایه زده دست طلب سخت در آن نور عجب 
تا چو بکاهد بکشد نور خدایش به خدا 
شرح جدایی و درآمیختگی سایه و نور 
لا یتناهی و لئن جئت بضعف مددا 
نور مسبب بود و هر چه سبب سایه او 
بی سببی قد جعل الله لکل سببا 
آینه همدگر افتاد مسبب و سبب 
هر کی نه چون آینه گشتست ندید آینه را 

مولوی - دیوان شمس - غزلیات - غزل شماره ۴۱ - شمع جهان دوش نبد نور تو در حلقه ما...


Sent from my iPhone